แทนคำขอบคุณครูผู้ให้ความรู้มาดูแลชีวิต

วาทะพระข้าวปั้น เพื่อการค้ำยันการยืนระยะชีวิตในทุกเส้นทาง

คำว่า -ครู- ไม่ใช่แค่เพศชายหรือหญิง เพราะที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นคือ บอก สอน แสดง สิ่งที่ตนเองรู้มาสู่ -ศิษย์- อย่างมิลำเอียง
อาชีพครู – ไม่ใช่งานธุรกิจ- ที่หวังผลเป็นกำไร
อาชีพครู – ไม่ใช่แค่หน้าที่ – อย่างที่หลายคนเข้าใจ
อาชีพครู – อยู่เพื่อคนอื่น – ให้เขายืนได้อย่างมั่นคง
อาชีพครู – บอกสิ่งที่รู้ – ให้เป็นคู่มือของศิษย์เท่าเทียม
ครูและศิษย์ เป็นคำพยางค์เดียว แต่เกี่ยวข้องกันในช่วงระยะเวลาหนึ่ง
เมื่อจบภาระหน้าที่ การแยกย้ายหายหน้าไปจากกัน จึงเป็นธรรมดาของครูและศิษย์ แต่ทว่า ครู ยังทำหน้าที่ของตนเองเฉกเช่นเดิม ศิษย์ต้องใช้ชีวิตในเส้นที่ตนเองเลือก เลือกทางไหนไม่ใช่สิ่งที่ครูจะกำหนด บทบาทของครูแค่ สอนให้รู้ ทำให้ดู อยู่ให้เห็น เย็นให้เข้าหา พาส่งแค่อีกฟากฝั่ง เท่านั้น
ครูตามอาคารต้องผ่านการฝึกการอบรมบ่มเพาะ -ความรู้- มา แต่ทว่าครูร่วมในชายคา สอนวิชาชีวิตตั้งแต่แรกเกิดจนวันจากลา
ขอปรบมือและอนุโมทนาในน้ำใจของครูทุกท่าน แม้การจากกันจะเริ่มต้นนานแล้ว แต่ความรำลึกในคุณคำสอน ยังอ้อนวอนให้ถวิลหาอยู่ทุกขณะ หวังเพียงว่า สักวันหนึ่ง ศิษย์คนนี้และครูท่านนั้น จะได้พบเจอกันสักครั้ง ซึ่งอาจจะเป็นครั้งที่ทุกคนได้พูดและบอกความในใจว่า -รักและเคารพครู- เสมอ
//พระข้าวปั้น//

Posted in ข้อธรรมนำชีวิต.